រឿង វិញ្ញាណចងអាឃាត Ep-2

 រឿង: វិញ្ញាណចងអាឃាត

_________________________

លោកបងដែលពួកវាតែងតែហៅនិងគោរពជាងគេនោះឈ្មោះថា ភុំ។ និយាយពីភុំនេះតាំងពីដើមមកតែងតែប្រមាថទៅលើអ្វីដែលគេមិនជឿជាពិសេសនោះរឿងអរិយជំនឿនេះឯង ភុំចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិនស្រួលកើតឡើងពេលដែលស្ដាប់ដីការរបស់សង្ឃនោះហើយ គេក៏នឹកឃើញម្ដាយរបស់គេភ្លាម ម្ដាយរបស់គេធ្លាប់និយាយប្រាប់ថា ពេលណាដែលគេមានអារម្មណ៍មិនស្រួលឬក៏មានអ្វីមួយតាមយាយីត្រូវឆាប់មករកគាត់ភ្លាម។ បែបនេះហើយទើបបានជាភុំត្រូវទៅរកម្ដាយរបស់គេដើម្បីប្រាប់ពីដំណឹងទាំងអស់នេះព្រោះវាដូចជាមិនមែនចៃដន្យនោះទេ។

          តាមផ្លូវធ្វើដំណើរភុំចេះតែមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ចម្លែកខុសពីធម្មតា ដូចជានៅជិតរបស់អ្វីដែលត្រជាក់ៗបែបនេះ តែគេមិនខ្វល់ច្រើនគិតតែពីបើកម៉ូតូយ៉ាងណាត្រូវតែឆាប់ដល់ផ្ទះម្ដាយរបស់គេ។

          ពេលដែលចូលទៅដល់ភូមិភ្លាម អ្នកភូមិទាំងនោះសម្លឹងមកភុំយ៉ាងចម្លែក ហើយពួកគេហៅគ្នីគ្នាមកខ្សិបដោយភ្នែកតាមមើលភុំឥតឈប់ ដូចជាសរសើរដល់អ្វីមួយ។

          ភុំជិះមកដល់ផ្ទះភ្លាមក៏ប្រញាប់ឈប់ម៉ូតូហើយដើរមករកម្ដាយគេយ៉ាងញាប់ជើង គ្រាន់តែមកដល់ភ្លាមម្ដាយគេក៏ញញឹមញញែមខុសពីរាល់ដងដែលតែងតែក្រវីក្បាលពេលដែលគេមករកគាត់ ភុំចាប់ផ្ដើមចម្លែកចិត្ដហើយក៏សួរភ្លាម៖

          “ម៉ាក់! នេះកើតស្អីនឹងមិចក៏ញញឹមៗដាក់ខ្ញុំបែបនេះ?” គេសួរដោយអារម្មណ៍មួរម៉ៅ

          ម្ដាយភុំមិនឆ្លើយភ្លាមៗទេ គាត់ញញឹមហើយចាប់ដៃភុំ

          “នេះឯងរកបានកូនប្រសារស្រីអោយយើងហើយហេ មិចក៏ស្អាតយ៉ាងនេះ?”

          “ម៉ាក់និយាយស្អី? កូនប្រសារអី?” គេសួរដោយងឿងឆ្ងល់ នេះគេខានមកយូរក្នុងភូមិក៏ចម្លែក កាន់តែចម្លែកទៀតនោះគឺម្ដាយរបស់គេនេះឯង

          “មិចក៏មិននាំនាងចូលមកក្នុងមក អោយនាងអង្គុយលើម៉ូតូបែបនេះ ដូចជាមិនសមសោះឡើយ”

          គ្រាន់តែលឺម្ដាយគេនិយាយបែបនេះភ្លាមមិនចាំយូរគេក៏ងាកទៅឆ្វាច់!

          ....អ្វីៗទទេស្អាតទាំងអស់ មានតែម៉ូតូគេដែលចតចោលគ្មានមនុស្សស្រីដូចដែលម្ដាយគេនិយាយឡើយ គេក៏ប្រែទឹកមុខភ្លាម

          “ម៉ាក់? ម៉ាក់ព្រឹលភ្នែកទេដឹង?”

          ម្ដាយគេមិនតបទេតែបែរជាងាកទៅញញឹមដាក់ម៉ូតូទៅវិញ ឃើញបែបនេះគេក៏ចាប់អូសដៃម្ដាយខ្លួនឡើងទៅលើផ្ទះយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល ហើយទាញទ្វារបិទព្រមទាំងបង្អួចដែលចំហរក៏ត្រូវបានទាញបិទជិតៗអស់ រួចរាល់ហើយគេក៏ចាប់ស្មារម្ដាយគេហើយដកដង្ហើមធំបន្ដិចមុននឹងនិយាយ៖

          “ម៉ាក់ស្ដាប់ខ្ញុំនិយាយ! មិនមែនកូនប្រសារស្រីអីទេ... គឺ....គឺៗខ្ម...ខ្មោច!!!” គេប្រឹងនិយាយយ៉ាងលំបាកមិននឹកស្មានថាមនុស្សដូចជាគេពេលនេះមកជឿរឿងខ្មោចអីបែបនឹងសោះ

          ម្ដាយគេធ្វើមុខរាងឆ្ងល់បន្ដិច រួចក៏អើតតាមចន្លោះបង្អួចទៅក្រោម អ្វីដែលគាត់មើលម្ដងនេះគឺពិតជាដូចអ្វីដែលភុំនិយាយពិតមែន ស្រីស្អាតដែលគាត់ឃើញមុននេះប្រែទៅជាមានសក់វែងអូសដី ខោអាវប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាម ចំណែកឯមុខរបស់នាងឡើងរលួយអស់ថែមទាំងគ្មានភ្នែកទៀតផង។

          ម្ដាយភុំចាប់ផ្ដើមបែកញើញប៉ុនៗគ្រាប់ពោត ហើយងាកមកនិយាយជាមួយភុំវិញ៖

          “ឯងទៅធ្វើស្អីខ្លះហា? យើងធ្លាប់ប្រាប់ឯងថាយ៉ាងមិច?” គាត់អង្រួនខ្លួនរបស់ភុំដោយអស់សង្ឃឹម កាលពីដើមមកគាត់តែងតែក្រាលរំលឹកភុំអំពីវាសនារបស់គេ ព្រោះពេលដែលកើតគេមកម្ដាយភុំត្រូវបានតេគុណម្នាក់ទស្សន៍ទាញអោយអំពីកូនរបស់គាត់ ភុំមានក្រយៅអាក្រក់ដែលមានរបស់អរូបជាច្រើនតាមយាយីឥតឈប់ ដើម្បីសុវត្ថិភាពត្រូវតែអោយភុំបួសជាសង្ឃពេលពេញវ័យកំលោះ តែភុំនេះមិនព្រមសោះឡើយ ចេះតែបណ្ដោយហើយបណ្ដោយទៀតរហូតដល់មានថ្ងៃនេះ។

          “ខ្ញុំ.... ខ្ញុំនិងភឿនទាំងអស់បានទៅឈ្លានពានផ្ទះគេទុកចោលមួយកន្លែងកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន... ខ្ញុំបានអោយពួកវាបោះផាវចូលទៅបរិវេណផ្ទះនោះដោយចង់អោយខ្មោចឆ្កួតៗអស់នោះភ័យ...តែមកដល់ថ្ងៃនេះ មានរឿងកើតឡើងច្រើនណាស់! ភឿនខ្ញុំ៤នាក់ហើយដែលបានស្លាប់ដោយចៃដន្យបំផុត វាចៃដន្យពេក... ខ្ញុំក៏បានជួបនឹងតេគុណមួយអង្គដែលចោលដីការប៉ុន្មានម៉ាត់ថា មានស្រមោលខ្មៅៗវិលវល់នឹងពួកខ្ញុំ ហើយពួកខ្ញុំនឹងត្រូវជួបហេតុការណ៍អាក្រក់ៗម្ដងម្នាក់ៗ ហើយខ្ញុំក៏នឹកឃើញសម្ដីរបស់ម៉ាក់!” ភុំរៀបរាប់រឿងរ៉ាវនិងហេតុការណ៍ដែលបានកើតឡើងចំពោះគេអោយម្ដាយស្ដាប់គ្មានចន្លោះ ម្ដាយភុំដល់ថ្នាក់ចំហរមាត់មិនដឹងត្រូវចាប់អីធ្វើអីនោះទេ គាត់មានតែកូនម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ បើភុំមានរឿងអីដូចដែលព្រះសង្ឃអង្គនោះទស្សន៍ទាយអោយគាត់ពិតមែន គាត់ប្រាដកជាឆ្កួតមិនខានទេ។

          គិតបានប៉ុណ្នេះគាត់ក៏ប្រញាប់ទៅរកខ្សែកព្រះដែលម្ដាយឪពុកគាត់ធ្លាប់ទុកអោយមកពាក់អោយភុំ

          “ព្រះសាកសិទ្ធ សូមជួយថែរក្សារកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំផងចុះ” គាត់ក្ដោបព្រះពុទ្ធរូបរួចបួងសួងដោយទឹកភ្នែកហូររហាម មានម្ដាយណាដែលឈរមើលកូនជួបរឿងបែបនេះនោះ។

          ពេលនេះភុំបានដឹងថាខ្លួនដល់ពេលវេលានេះហើយ មិនអាចបណ្ដោយទៀតទេ ម្ដាយខ្លួននៅតែឯងគ្មានឪពុកជួយមើលថែទេ គេមិនអាចព្រោះតែភាពមានៈរបស់ខ្លួនធ្វើអោយមនុស្សជុំវិញគេពិបាកនោះទេ។

          យប់នេះភុំត្រូវសម្រាកនៅផ្ទះម្ដាយខ្លួនសិនព្រោះគេមិនទាន់ត្រៀមខ្លួននៅឡើយទេចំពោះរឿងនេះ ទើបត្រូវតែពឹងលើម្ដាយជួសដោះស្រាយប៉ុណ្ណោះ។ ម្ដាយភុំបានរត់ទៅរកព្រះតេគុណដែលបានទស្សន៍អោយគាត់នោះ មានព្រះតេគុណអង្គនឹងប៉ុណ្ណោះដែលអាចជួយគាត់បាន មកដល់វត្ដភ្លាមខ្យល់ក៏ស្រាប់តែធ្លាប់មកយ៉ាងចម្លែកហាក់ដូចជាខឹងសម្បារ បក់បោកខ្លាំងៗសឹងតែអាចពាំនាំកុដ្ឋលោកទៅជាមួយ។ ម្ដាយភុំខំដើរយ៉ាងលំបាកដើម្បីអោយដល់កុដ្ឋព្រះតេគុណនោះនៅ មិនទាន់ដើរដល់ស្រួលបួលផងលោកបងក៏បើកទ្វារចាំ គាត់ហាក់បីដូចជាដឹងមុនទៅហើយថាមានមនុស្សមករកគាត់ ទើបព្រះតេគុណរងចាំស្វារគមន៍ដោយចិត្ដត្រជាក់។

          ម្ដាយភុំដើរប្រញាប់ៗរួចចូលទៅថ្វាយបង្គុំព្រះតេគុណដោយការគោរព

          “ព្រះគ្រូ! កូនខ្ញុំព្រះករុណាមានរឿងហើយ សូមព្រះគ្រូបង្ហាញផ្លូវផងថាគួរតែធ្វើបែបណា” គាត់និយាយទៅកាន់ព្រះតេគុណឬព្រះគ្រូដោយក្បាលនៅក្រាបនឹងឥដ្ឋនៅឡើយ។

          “ហ៊ឺម... យើងដឹងមុនទៅហើយ” ព្រះគ្រូតបដោយដកដង្ហើមធំ

          “អញ្ចឹងព្រះគ្រូមានពុទ្ធដីការមក ខ្ញុំករុណានឹងអោយកូនធ្វើតាមភ្លាម” ម្ដាយភុំងើបក្បាលហើយសម្លឹងមកព្រះគ្រូដោយក្ដីអង្វរក។

          “យើងធ្លាប់ប្រាប់ឯងទៅហើយពេលដែលអាភុំវាកើត... មានតែរឿងមួយប៉ុណ្ណោះដែលអាចរក្សារជីវិតរបស់វាបាន គឺត្រូវតែបួសនេះឯង” ព្រះគ្រូប្រាប់ដោយសម្លេងស្មើរ

                “ខ្ញុំព្រះករុណានឹងទៅនិយាយជាមួយវាម្ដងទៀតព្រះគ្រូ”

          “មិនបាច់ទេ បន្ដិចទៀតវានឹងមកដោយខ្លួនឯង” ព្រះគ្រូនិយាយដោយជឿជាក់ ព្រោះគាត់បានដឹងទៅហើយថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងពេលបន្ដិចទៀតនេះ។

          “យប់នេះអោយវាសម្រាកនៅទីនេះសិនហើយ ព្រឹកស្អែកយើងនឹងមន្ដទៅជួបវា” ព្រះគ្រូនិយាយ

          “ករុណាព្រះគ្រូ” និយាយហើយម្ដាយភុំក៏លាព្រះគ្រូត្រលប់ទៅវិញ។

ពេលដែលម្ដាយភុំចេញទៅព្រះគ្រូសម្លឹងមើលផ្ទៃមេឃពណ៌ខ្មៅងងឹតដោយការពិចារណា។

“មើលទៅវាមិនងាយនឹងចប់នោះទេ” ព្រះគ្រូនិយាយម្នាក់ឯងពេលដែលសម្លឹងទៅមេឃហើយក៏ចូលកុដ្ឋវិញ។

(ព្រឹកស្អែក)

ភុំភ្ញាក់ពីព្រលឹមហើយងង្គុយគិតរឿងម្យាងដែលម្ដាយគេតែងតែរំលឹកគេជារឿយៗ កំពុងតែគិតព្រះគ្រូក៏និមន្ដមកដល់ ភុំចុះពីលើផ្ទះដើម្បីនិមន្ដព្រះគ្រូរកកន្លែងគង់។

“ព្រះគ្រូ” ភុំហៅព្រះគ្រូដោយសម្លេងរាបស្មើ

“យើងចង់និយាយរឿងខ្លះជាមួយឯង” ព្រះគ្រូនិយាយហើយក៏និមន្ដគង់លើកៅអីដែលភុំលើកយកមកអោយ។

“ករុណា” ភុំអង្គុយនឹងដីបត់ជើង រងចាំស្ដាប់ព្រះតេគុណនិយាយ

“ឯងទៅធ្វើអ្វីខ្លះមក? បានជាធ្វើអោយគេមានកំលឹងដលថ្នាក់នេះ”

“ករុណាព្រះគ្រូ ខ្ញុំ.... ខ្ញុំទើបតែទៅទីនោះប៉ុណ្ណោះមិនធ្លាប់បំពានកន្លែងនោះពីមុនមកទេ” គេប្រាប់ព្រះគ្រូតាមការពិត វាពិតជាបែបនោះមែន គេមិនធ្លាប់ទៅបំពានកន្លែងនោះពីមុនមកទេ ទើបតែដឹងពីទីនោះថ្មីៗនេះឯង កន្លែងផ្សេងមិនដែលអី តែកន្លែងនេះដូចជាពិបាកស្រោចស្រង់ដល់ហើយ។

ព្រះតេគុណសម្លឹងមុខភុំយ៉ាងយកចិត្ដទុកដាក់ហើយស្ដាប់រឿងរ៉ាវរបស់គេពេលដែលទៅបំពានទីនោះ។ ភុំនិយាយអ្វីគ្រប់យ៉ាងដល់ព្រះគ្រូគ្មានចន្លោះ ហើយព្យាយាមមើល​អការៈ​របស់ព្រះគ្រូ។

ព្រះគ្រូស្ដាប់់ហើយប្រមើរមើលគ្រប់យ៉ាងដែលកើតហេតុ ព្រោះគាត់មានលក្ខណៈពិសេសអាចទស្សន៍ទាយនិងមើលអតីតកាលបាន។ គាត់បិទភ្នែកតាំងអារម្មណ៍របស់គាត់ប្រមើរមើល ដោយមានញើសហូរពីក្បាលមកឥតឈប់មើលទៅដូចជាមិនធម្មតាសោះ។ គាត់តាំងអារម្មណ៍មួយសន្ទុះរួចក៏បើកភ្នែកវិញនិយាយជាមួយភុំ។

“អាភុំ ឯងធ្វើអោយគេខឹងខ្លាំងណាស់ ឯងទៅបំពានកន្លែងដែលមានវិញ្ញាណកាចសាហាវជាច្រើន ដែលសាហាវជាងគេនោះគឺបំពានកន្លែងនាងណាវិននេះឯង វានឹងតាមចងពារជាមួយឯងមិនអោយឯងរួចខ្លួនទេ អ្វីដែលយើងស្មានមិនដល់នោះឯងគឺជាកូនរបស់នាងជាតិមុន” ព្រះគ្រូនិយាយរៀបរាប់ដោយទឹកមុខនឹងធឹង

ភុំភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងពេលដែលលឺបែបនេះ “មិនអាចទេដឹងព្រះគ្រូ! ខ្ញុំមិចនឹងអាចជាកូនខ្មោចនោះទៅ” គេនិយាយដោយមិនជឿសោះឡើយ

“មាននិស្ស័យទើបមកជួបគ្នា មានកម្មពារទើបមកសង” ព្រះគ្រូតបបែបហីៗខ្លីៗតែបញ្ជាក់ច្បាស់ៗ។ ភុំចាប់ផ្ដើមបែបញើសជោគខ្លួន ភ័យអស់ពីពោះ។

“ឯងដឹងទេ? អតិតជាតិរបស់ឯងធ្វើបាបម្ដាយឯងណាស់ នាងណាវិនរងទុក្ខវេទនាតែលតោលគ្មានកន្លែងនៅ ត្រូវកូនធ្វើបាប ប្ដីធ្វើបាប ម្ដាយបង្កើតម្ដាយក្មេកស្អប់ខ្ពើមព្រោះនាងជាស្រីរាត្រី នាងស្លាប់ព្រោះគេរំលោភនិងធ្វើបាប បង្អត់បាយបង្អត់ទឹកព្រោះនាងបម្រើភ្ញៀវមិនបានល្អ ចុងក្រោយនាងក៏សម្រេចចិត្ដសម្លាប់ខ្លួនក្នុងបន្ទប់ទឹកក្រោយពេលដែលគេចាប់នាងទៅបម្រើភ្ញៀវរួច ភ្ញៀវចុងក្រោយរបស់នាងគឺជាគ្នីគ្នារបស់ឯង ឯងជាអ្នកនាំពួកវាមក មុននឹងនាងសម្រេចចិត្ដសម្លាប់ខ្លួន នាងបានអង្វរឯងជាខ្លាំង សុំអោយឯងឈប់ដើរពារលាអាវ៉ាសែ នាងសុំអោយឯងបួសសងគុណនាង ឧទ្ទិសកុសលដល់នាងពេលដែលនាងស្លាប់ទៅ ឯងមិនត្រឹមតែមិនព្រមទេ នៅវ៉ៃនាងណាវិនទៀត ដោយក្ដីឈឺចាប់ជាខ្លាំងនិងរងទុក្ខវេទនា នាងសម្រេចចិត្ដសម្លាប់ខ្លួនដោយចងកំហឹងជាប់កន្លងមក មិនសាបសូន្យនោះទេ នាងចាំពេលវេលានេះជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។”

ភុំស្ដាប់ទាំងអារម្មណ៍មិនជាប់ខ្លួន ស្ដាប់ដល់ថ្នាក់ចំហរមាត់ដូចរូងភ្នំ គេពិតជាមិនដឹងសោះឡើយថាអតិតជាតិរបស់ខ្លួនអាក្រក់ដល់ថ្នាក់នេះនោះទេ បើគេជានាងណាវិនគេក៏មិនអាលើកលែងបានដូចគ្នា។

“ខ្ញុំករុណាត្រូវធ្វើយ៉ាងមិចទៅព្រះគ្រូ... សូមព្រះគ្រូបង្ហាញផ្លូវផង” គេស្ទុះទៅចាប់អង្រួនជើញព្រះគ្រូដោយក្ដីអង្វរក ព្រមទាំងក្រាបក្បាលដល់ដី គេមិនអាចស្លាប់បានទេ គេត្រូវមើលថែម្ដាយចាស់ដ៏ឯកោរម្នាក់នេះ កន្លងមកគេធ្វើបាបម្ដាយគេច្រើនមកហើយម្ដងនេះមិនអាចអោយគាត់រងទុក្ខវេទនាដូចម្ដាយខ្លួនពីជាតិមុននោះទេ។

“ផ្លូវមានតែមួយប៉ុណ្ណោះ យើងក៏មិនអាចធានាបានដែល អ្វីៗតាមវាសនាដែលបានចារមកប៉ុណ្ណោះអាភុំ!” មែនហើយព្រះគ្រូនិយាយត្រូវ វាសនាចារមកទៅហើយចង់កែប្រែមិនបាននោះទេតែក៏មិនអាចបណ្ដោយតាមវាសនាបានដែរ។

ថាហើយព្រះគ្រូក៏ងើបនិមន្ដទៅវិញ រឿងដែលគាត់អាចធ្វើបានគាត់បានធ្វើអស់ទៅហើយ​នៅឡើយតែវាសនារបស់នាយភុំប៉ុណ្ណោះ អាចឬមិនអាចឆ្លងផុតយើងមានតែចាំមើលនោះឯង។