រឿង វិញ្ញាណចងអាឃាត Ep-3

 

រឿង: វិញ្ញាណចងអាឃាត

_________________________

ក្រឡេកមកគ្នីគ្នានាយភុំវិញម្ដង/

          គ្នីគ្នារបស់នាយភុំពេលនេះនៅសល់តែ៩នាក់ទៀតប៉ុណ្ណោះដែលនៅសេសសល់ ៤នាក់ទៀតបានស្លាប់ដោយមិនដាច់អាល័យ ហើយពេលនេះត្រូវនាយភុំរត់ចោលទៀត ក្នុងចិត្ដរបស់គេម្នាក់ៗគិតថានាយភុំចង់បោះបង់ពួកគេចោលបន្ទាប់ពីមានរឿងហើយ។

          “ថ្មីៗនេះលោកបងមិនដឹងជាបាត់ទៅណាទេ មិនឃើញមករកពួកយើងសោះ តិចគាត់បោះបង់ពួកយើងចោលទៅ” ម្នាក់ក្នុងចំណោមគ្នា៨នាក់និយាយឡើង

          “ឯងឆ្កួតទេហេ​ លោកបងមិចនឹងទុកពួកយើងចោលទៅ ប្រហែលជាគាត់មានរឿងផ្ទាល់ខ្លួន” គ្នាវាម្នាក់និយាយឡើង។

          “តែគាត់មិនខលមិនអីមកសោះ ពីមុនមិនដែលចឹងទេ” និយាយហើយពួកវាធ្វើមុខជូរហួញ ព្រោះថ្មីៗនេះពិតជាបាត់នាយភុំមិនឃើញមករកពួកវាពិតមែន ឬមួយក៏នាយភុំមានរឿងអី?

          “ណ្ហើយ... បើលោកបងមិននៅយើងក៏អាចទៅនេះទៅនោះបានដែរ និយាយចឹងយើងទៅកន្លែងមួយទៅ ទីនោះសប្បាយគួរសម” ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ៨នាក់ក៏និយាយឡើង។

          “កន្លែងណា?” ពួកវាសួរទៅអាម្នាក់នោះស្រស់គ្នា។

          “បើចង់ដឹងតាមយើងមក” ថាហើយវាក៏បញ្ឆេះម៉ូតូនាំមុខទៅរុយ ទុកអោយគ្នាមួយវាធ្វើមុខង៉េមង៉ាង ហើយមិនចាំយូរក៏ចេញម៉ូតូតាមពីក្រោយ។

          តាមផ្លូវដែលពួកគេធ្វើដំណើរថ្ងៃនេះមានសភាពស្ងាត់ល្អ ពុំសូវមានឡានម៉ូតូចរាចរណ៍ច្រើនដូចរាល់ដងនោះទេ ពួកគេក៏ឆ្ងល់ដែរទាំងដែលផ្លូវនេះ ឡានម៉ូតូជិះទៅមកច្រើនសឹងអី។ កន្លែងដែលគ្នាវានាំទៅនោះគឺផ្ទះទឹកសមុទ្រនៅឯជាយក្រុង ជិះធម្មតាគួរណាតែទៅដល់ហើយតែជិះយូរណាស់ហើយនៅតែមិនទាន់ដល់ទៀត។

          “អេ អាម៉ាកកន្លែងនេះដូចជាជិះកាត់ម្ដងរួចហើយ” គ្នាវាម្នាក់និយាយឡើងពេលដែលចាប់អារម្មណ៍ថាកន្លែងដែលកំពុងតែជិះនេះដូចជាជិះកាត់មុននឹងរួចហើយ មិចក៏មកបង្ហាញម្ដងទៀតចឹង? គេឆ្ងល់ខ្លាំងណាស់ តែអ្វីដែលគេនិយាយមុននេះគ្មានអ្នកណាបានលឺនោះទេ គេក៏មិនបាននិយាយម្ដងទៀតដែរ គិតតែពីជិះទៅមុខបន្ដទៀតដោយមានគ្នាគេជាអ្នកនាំផ្លូវពីមុខ។

          ម្ដងនេះពួកគេបានទៅដល់គោលដៅដែលពួកគេចង់ទៅហើយ គឺផ្ទះទឹកសមុទ្រដែលគ្នាគេម្នាក់នាំមក។

          “នែ! ដល់ហើយវ៉ើយ” អាម្នាក់ដែលនាំមក និយាយឡើងហើយក៏ចុះពីលើម៉ូតូដើរសំដៅទៅផ្ទះនោះ។

          “ផ្ទះស្អីគេហា?” ម្នាក់ដែលជាគ្នីគ្នាវាសួរឡើង

          ពេលដែលលឺមិត្ដវាសួរដូច្នេះវាក៏បញ្ឈប់ដំណើរហើយដោះមួកវាចេញរួចសម្លឹងមើលផ្ទះដែលវានាំគ្នាវាមកយ៉ាងយកចិត្ដទុកដាក់

          “ផ្ទះនេះ....”

          “ផ្ទះនេះដូចជាផ្ទះដែលយើងទៅជាមួយលោកបងកាលពីលើកមុន” ម្នាក់នោះមិនទាន់និយាយចប់ផង អាម្នាក់ទៀតក៏និយាយឡើង

          “មែនហើយៗ” គ្នាវាទាំងអស់ក៏យល់ឃើញដូច្នេះដែរ

          “មិចក៏ចឹង? មុននេះយើងឃើញថាវាជាផ្ទះទឹកសមុទ្រច្បាស់ណាស់ មិចក៏...មិចក៏ចឹង??” ពេលនេះម្នាក់ៗមានតែសញ្ញាសួរលើក្បាលប៉ុណ្ណោះ វាមិនគួរអោយជឿពិតមែន ព្រោះទាំងដែលផ្លូវពួកគេជិះមិនមែនជាផ្លូវទៅផ្ទះដែលពួកគេទៅលើកមុននោះទេ ថែមទាំងផ្លូវម្ខាងម្នាក់ទៀត មិចនឹងអាចមកដល់ផ្ទះមួយនោះទៅ?

          “វីវហើយទេដឹង នេះខ្មោចលងទាំងថ្ងៃហេ?” គ្នាវានិយាយឡើង

          “ចឹងទេតើបានជាយើងជិះមុននេះមានអារម្មណ៍ថាផ្លូវនេះជិះហើយម្ដងរួចហើយ” ម្នាក់ដែលយល់ឃើញថាផ្លូវដែលគេជិះមកមិនស្រួលមុននេះក៏និយាយឡើងមក ហើយធ្វើអោយគ្នីគ្នាពួកវាប្ដូរទឹកមុខភ្លាមពេលដែលពួកគេយល់ឃើញដូច្នេះដែរ។

          “យើងមិនមែនត្រូវខ្មោចលងទេដឹង ខ្មោចឯណាមកលងពេលថ្ងៃចែសបែបនេះ” និយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផង មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមងងឹង ពពកចាប់ផ្ដើមខ្មួលខ្មាញ់ចូលគ្នាបង្កឲ្យ មានផ្គរនិងផ្លេតបន្ទោរឡើងមក មិនប៉ុន្មានក៏ធ្លាក់ភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំងក្លា

          “ពុទ្ធោអើយ មួយឆាកជិវិតទើបតែឃើញម្ដងទេ ឧតុនិយមក៏ព្យាករណ៍មិនទាន់ដែរ” គ្នាវាម្នាក់និយាយឡើងមក ពេលដែលអ្វីៗជុំវិញខ្លួនស្រាប់តែប្រែប្រួលភ្លាមៗបែបនេះ ពិតជាដូចក្នុងរឿងគ្មានខុស ពេលនេះពួកវាជួបផ្ទាល់ក៏បានត្រឹមតែស្រឡាំងកាំងធ្វើអ្វីមិនត្រូវ

          “ឯងនៅនិយាយដល់ណាទៀត ភ្លៀងចង់អាយ៉ាស់មេឃទៅហើយ ចូលក្នុងសិនទៅ” ថាហើយវាក៏ចាប់អូសកគ្នាវាទៅខាងក្នុង

          ពួកវាត្រូវបង្ខំចិត្ដចូលទៅក្នុងផ្ទះនោះដោយមិនអាចខានបាន ទោះពួកវាចង់ត្រលប់ទៅវិញក៏មិនបានដែរ ពេលនេះមានតែផ្លូវចូលមកក្នុងផ្ទះនេះប៉ុណ្ណោះទោះជាមានចម្ងល់ប៉ុណ្ណាក៏ត្រូវទុកសិនដែរ ដោះទាល់មួយគ្រាសិនហើយ។

          “នេះយើងត្រូវសម្រាកនៅទីនេះមែនទេ?” គ្នាវាម្នាក់និយាយឡើងមកពេលដែលគ្នីគ្នាពួកវាស្ងាត់មាត់អស់

          “ឯងចង់ទៅវិញយ៉ាងមិច មើលទៅខាងក្រៅទៅវាគ្រោះថ្នាក់ជាងនៅទីនេះទៀត”

          “យើងមិនចង់ដេកនៅទីនេះទេ នេះស្អីក៏យើងមិនយកមកជាប់ខ្លួនដែរ បានស្អីស៊ីទៅ?” ពួកវានិយាយហើយក៏បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំរាងខ្លួន ពេលនេះពិតជាគ្មានមធ្យោបាយពិតមែន។

          “ចង្រៃយ៍ ទូរស័ព្ទក៏គ្មានសេវាដែរ ពិតជាចប់មែនហើយ” គ្នាវាម្នាក់និយាយឡើង

          “ពេលដែលរាំងភ្លៀង ឬក៏ស្អែកនេះពួកយើងអាចទៅវិញបានហើយ ឯងកុំធ្វើដូចជាជិតដាច់ខ្យល់ស្លាប់យ៉ាងនេះ យ៉ាងច្រើនមួយយប់ដេកនៅទីនេះប៉ុណ្ណោះ”

      ត្រូវហើយពេលនេះគេគ្រាន់តែសម្រាកទីនេះមួយយប់សិនប៉ុណ្ណោះ មើលទៅគ្មានអ្វីពិបាកទេ។ ពួកវាម្នាក់ៗទៅសម្អាតកន្លែងសម្រាប់ដេករៀងខ្លួនហើយទាញបារីម្នាក់មួយដើមមកជក់ ព្រោះយប់នេះត្រូវអត់បាយហើយ មើលទៅមេឃធ្លាក់ភ្លៀងគ្មានការអន់ថយទេមានតែភ្លៀងលើសដើម។

          “ម៉ោងប៉ុន្មានហើយវ៉ើយ?” គ្នាវាម្នាក់សួរឡើង

          ហើយពួកវាក៏ទាញទូរស័ព្ទយកមកមើល ឃើញថាពេលនេះម៉ោង11យប់ទៅហើយ

          “ម៉ោង១១យប់ហើយ” គ្នាវានិយាយ

          “ស្អីគេ? យើងមកដល់ទីនេះម៉ោង៣ថ្ងៃត្រង់ ឥឡូវនេះម៉ោង11យប់? ស្អីក៏លឿនម្ល៉េះ? ឯងអត់ច្រលំទេហេ?” អ្នកដែលសួរម៉ោងនោះនិយាយឡើងទាំងមិនអស់ចិត្ដ វាដូចជាមិនធម្មតាសោះ

          “ភ្ញាក់ផ្អើលស្អី ម៉ោងដើរកាន់តែលឿនកាន់តែល្អ ព្រឹកឡើងយើងឆាប់បានទៅវិញ” មែនហើយវានិយាយត្រូវ កាន់តែឆាប់កាន់តែល្អនឹងឆាប់បានទៅវិញ។

          បន្ទាប់ពីស្ងាត់អស់ជាយូរពួកវាម្នាក់ៗក៏ដេកលក់អស់នៅឡើយតែ២នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលមិនទាន់ដេក ពួកវាអង្គុយសញ្ជឹងគិតអ្វីម្យ៉ាង

          “ឯងយល់ថាចម្លែកទេ?/ឯងយល់ថាចម្លែកទេ?” បន្ទាប់ពីគិតឃើញហើយវាក៏ងាកមកនិយាយជាមួយមិត្ដវាម្នាក់ដែលមិនទាន់ដេកនោះ ហើយក៏និយាយនូវសំណួរដូចគ្នា។

          “ឯងនិយាយមុនទៅ យើងគិតថាឯងគិតដូចយើង” ម្នាក់ដែលអោយគេនិយាយមុននេះមានឈ្មោះថាដេន ដេនចង់ដឹងថាមិត្ដវាដែលនិយាយមុននេះគិតដូចវាឬអត់

          “យើងគិតថាគ្រប់យ៉ាងដូចជាមិនស្រួលសោះ មានអារម្មណ៍ថា...”

          “មានអារម្មណ៍ថាមិនសុវត្ថិភាពមែនទេ” មិនទាន់និយាយចប់ផងដេនក៏ជួយបន្ថែម ហើយវាពិតជាបែបនឹងពិតមែន

          “យើងគិតថាចាប់ពីថ្ងៃដែលបងភុំនាំយើងទៅផ្ទះនោះមក មានអារម្មណ៍ថារឿងចម្លែក​ៗកើតឡើងច្រើនណាស់ សូម្បីតែពេកនេះក៏ដោយ” ដេននិយាយដោយទឹកមុខសញ្ជឹងគិត ហើយមិត្ដដែលនិយាយជាមួយគេក៏បន្ដ

          “តាមពិតយើងមានអារម្មណ៍បែបនេះតាំងពីពេលដែលអាផាតវាងាប់ម្ល៉េះ តែមិនប្រាកដប៉ុន្មានដែរ យើងចាប់ផ្ដើមចម្លែកទៀតនោះគឺពេលដែលគ្នាយើង៣នាក់ទៀតបានស្លាប់ យើងកាន់តែមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួល” ម្នាក់ដែលនិយាយនេះឈ្មោះរបស់គេគឺវិន វិនគឺជាអ្នកដឹងរឿងទាំងអស់ថាមិនស្រួល តែគេខ្លាចគេគិតផ្លេសផ្ដាសម្នាក់ឯងតែពេលនេះមានដេនម្នាក់ដែលគិតដូចជាគេដែរ។

          “យើងគិតថាប្រហែលជាលោកបងក៏គិតដូច២នាក់យើងដែរ ទើបបានជាគាត់ប្រញាប់ទៅជួបម៉ែគាត់បែបនេះ” ដេននិយាយឡើង ហើយពេលនោះស្រាប់តែគ្នាគេដែលកំពុងដេកនោះស្រាប់តែក្រោកអង្គុយឡើង កាត់ចង្វាក់ពួកគេទាំងពីរនាក់និយាយគ្នា ​អការៈដែលវាក្រោកនោះមិនប្រក្រតីទាល់តែសោះ វាក្រោកអង្គុយត្រង់ឆ្អឹង ហើយភ្នែកប្រែទៅជាពណ៌សអស់ វាមិនងាកមករកដេននិងវិនទេ បែរជាងើបឡើងទៅជាន់ខាងលើនៃផ្ទះនេះទៅវិញ ឃើញដូច្នេះដេននិងវិនក៏ងើបឡើងដើរទៅតាមវា សភាពរបស់វាដើរយឺតនោះទេ តែពួកគេទាំងពីរនាក់បែរជាតាមវាមិនទាន់ទៅវិញ។

          វាគិតតែពីដើរទៅមុខមិនងាកក្រោយ ទោះវិននិងដេនហៅយ៉ាងណាក៏ដោយ វាដើរទៅមុខរហូតដល់រាហាលនៃផ្ទះ រាហាលខាងលើមិនមានអ្វីទប់នោះទេ គឺទទេស្អាត។

          “អាឡាំប្រយ័ត្ន!!!” វិនស្រែកដល់ភ្លាត់សម្លេងពេលដែលអាឡាំដើរទៅមុខរហូតដល់ធ្លាក់ពីលើរាហាលទៅក្រោម ឯដេនស្ទុះទៅចាប់អាឡាំដែរ តែចាប់មិនទាន់។

          អាឡាំធ្លាក់ចុះទៅក្រោមយ៉ាងអាណោចអាធម៍ ក្បាលរបស់វាបែកឈាមសាចពេញឥដ្ឋក្រោមតំណក់ទឹកភ្លៀងដែលកំពុងតែធ្លាប់ ទឹកភ្លៀងបានពាំនាំឈាមរបស់វាហូរទៅតាមលូ នាយដេននិងវិនឃើញបែបនេះហើយបែកញើសសស្រាក់ ហើយពួកគេទាំងពីរងាកមើលមុខគ្នា ក៏យល់ន័យភ្លាម។ ដេននិងវិនរត់ចុះទៅក្រោមវិញឃើញថាគ្នីគ្នាគេដែលដេកនៅទៅនេះមុននេះបាត់អស់ទៅហើយ ពួកគេទៅណា???

          វិនស្លេស្លាហៅគ្នីគ្នារបស់គេប្រណាំងនឹងសម្លេងទឹកភ្លៀង ដេនដែលមានទូរស័ព្ទនឹងដៃក៏បញ្ចាំងភ្លើងរកមើល។

          “ធ្វើយ៉ាងមិចទៅអាដេន?” វិនសួរដោយអារម្មណ៍រវើររវាយ

          “ឯងតាំងអារម្មណ៍សិនទៅ រកមើលពួកវាសិនទៅ យើងឡើងទៅខាងលើរកមើល ឯងនៅខាងក្រោមមើលតាមបន្ទប់ទៅ មានរឿងអីក៏ដោយត្រូវតាំងអារម្មណ៍ឯងអោយបានល្អ” វិនងក់ក្បាលទទួលបញ្ជារបស់ដេន និយាយហើយដេនក៏ឡើងទៅមើលខាងលើ។

          “កុំ....កុំមករកខ្ញុំ... ខ្ញ...ខ្ញុំអត់ដឹងអីទេ... កុំចូលមក កុំ” ដេនលឺសម្លេងគ្នារបស់គេនៅជាន់ខាងលើដំបូល គេក៏ប្រញាប់រត់ទៅជាន់ខាងលើគេបង្អស់រកមើល តែពេលទៅដល់

          “.....” សម្លេងក៏បាត់ អ្វីៗទទេស្អាត

          ប្រាវ!!

          សម្លេងធ្លាក់របស់ពីជាន់ក្រោមនេះ ដេនចាប់ផ្ដើមបែកញើសប៉ុនៗគ្រាប់ពោតហើយព្យាយាមដើរតាមប្រភពសម្លេងដែលធ្លាក់អម្បែងមិញនេះ។ ទៅដល់ទីនោះដេនក៏បាញ់ហ្វាស់ពីទូរស័ព្ទបញ្ចាំងមើលសភាពជុំវិញ អ្វីដែលគេបានឃើញគឺសាកសពរបស់គ្នារបស់គេដែលបញ្ឈរភ្នែកឡើងលើ ហើយ ក របស់វាត្រូវបានព្យួរដោយខ្សែពួរ ដេនថយក្រោយមួយជំហានព្រោះតែអ្វីដែលគេបានឃើញវាស្ដែងៗពេក គេថយទៅបុកនឹងអ្វីម្យាងក្បែរនោះ គេក៏បញ្ចាំងភ្លើងទៅរកភ្លាម

          ឆ្វាច់!

          មិនទាន់បញ្ចាំងទៅរកផង កាំបិតសស្ញាចក៏មករកមុខរបស់គេមុនបាត់ទៅហើយ បណ្ដាលអោយឈាមហូរចេញពីផ្ទៃមុនរបស់គេមកស្រោចពេញខ្លួន។

          “អាផេង!” គេហៅឈ្មោះគ្នារបស់គេយ៉ាងលំបាក នេះវាកើតស្អីនឹងមិចក៏ក្លាយទៅជាចឹង

          សភាពអាផេងពេលនេះមិនដូចជាមនុស្សប្រក្រតីទេ វាដូចជាមានអ្វីសន្ធិតយ៉ាងចឹង ភ្នែករបស់វាគ្មានប្រស្រីទេ គ្រាប់ភ្នែកឡើងស ក្រឡាប់ទៅក្រឡាប់មកហើយនិយាយស្អីក៏មិនដឹង ស្ដាប់មិនយល់ទាល់តែសោះ

          “ឯង!!! ឯងសមតែស្លាប់!!” សម្លេងរបស់អាផេងប្រែទៅជាសម្លេងមនុស្សស្រី អាផេងស្ទុះលើកកាំបិតមកចាក់ ក របស់ដេន ដេនដឹងមុនក៏គេចទៅម្ខាងហើយចាប់ដៃអាផេងជាប់ តែកម្លាំងអាផេងពេលនេះខ្លាំងខុសពីធម្មតា ដេនព្យាយាមចាប់ដៃរបស់វាអស់ពីកម្លាំងតែចាប់មិនឈ្នះ ទាំងពីរនាក់ប្រតាយប្រតប់គ្នាធ្វើអោយដេនត្រូវដួលនឹងដីដោយអាផេងជាអ្នកនៅពីលើ អាផេងប្រឹងបើកភ្នែកធំៗហើយប្រើកម្លាំងរបស់វាចាក់ដេន ដោយដេននៅមានកម្លាំងក៏ប្រឹងទប់កាំបិតដែលជិតដល់បំពង់ករបស់គេនោះ ដេនក្ដោបកាំបិតជាប់ធ្វើយ៉ាងណាមិនអាចអោយកាំបិតចាក់ដល់បំពង់ករបស់គេបានទេ។

          ភូស!/

          ដំបងធំមួយបានសំពោងក្បាលរបស់អាផេងដោយដៃរបស់វិន ក្បាលអាផេងបានបែកឈាមយ៉ាងតំណំ វាដួលទៅម្ខាងដោយបើកភ្នែកធំក្រឡោត។

          “អាដេន! ឯងមិនអីទេហេ?” វិនស្ទុះមកគ្រាដេនពេលដែលឃើញវាដេកនឹងដីដោយដៃរបស់វាសុទ្ធតែឈាម

                ដេនងាកទៅមើលអាផេងដោយកែវភ្នែកសោកសៅ វិនក៏យកដៃដាក់ក្រោមច្រមុះអាផេងពិនិត្យមើលដង្ហើម ពេលនេះអាផេងដាច់ខ្យល់ស្លាប់បាត់ទៅហើយ។

          វិនលើកដេនអោយអង្គុយត្រង់ខ្លួនហើយ ដោះអាវរបស់ខ្លួនរុំដៃអោយដេន។

          “ឯងប្រាប់យើងអោយតាំងស្មារតីមែនទេ? ពេលនេះឯងក៏ដូចគ្នា គ្មានអ្នកណាចង់អោយរឿងបែបនេះកើតឡើងទេ” វិននិយាយដាស់អារម្មណ៍ដេនដែលកំពុងតែរវើររវាយ

          ដេនហាក់តាំងស្មារតីបានវិញហើយក៏សួរទៅវិន៖

          “ឯណាគ្នីគ្នាយើងទាំងប៉ុន្មាននាក់ទៀត?”

          “ពួកវានៅខាងក្រោម មុននេះពួកវាខ្លាចខ្លាំងពេក ហើយនាំគ្នាទៅពួនក្នុងហិបធំមួយក្នុងបន្ទប់” វិននិយាយប្រាប់ដេន មុននេះពេលដែលវិនរកឃើញគ្នារបស់ខ្លួន ក៏ស្រាប់តែលឺសម្លេងធ្លាក់របស់ពីខាងលើ ទើបប្រញាប់រត់មកមើល ហើយក៏បានជួយដេនទាន់ពេលវេលា។

          “យើងរកឃើញតែ៣នាក់ទេ ចុះឯង?” វិនសួរទៅដេន

          “យើង...យើងរកឃើញតែ២នាក់ទេ តែ...ដូចឯងបានឃើញហើយ” ដេនទម្លាក់ទឹកមុខចុះហើយងាកមើលទៅជ្រុងម្ខាងដែលមានសាកសពមិត្ដរបស់គេម្នាក់ទៀត

          វិនលើកទូរស័ព្ទរបស់ដេនបញ្ចាំងទៅជ្រុងដែលដេនសម្លឹង ហើយក៏ឃើញគ្នារបស់វាម្នាក់ទៀតបញ្ឈរភ្នែកឡើងលើហើយ ក ត្រូវបានព្យួរជាប់នឹងដំបូលបន្ទប់ ដោយស្លាប់ទាំងបិទភ្នែកមិនជិត។

          វិនដកដង្ហើមធំហើយយកដៃជ្រោងសក់ទៅលើ

          “យើងមិនដែលគិតថាមានថ្ងៃនេះទេ ឬមួយក៏ពួកយើងធ្វើអាក្រក់ច្រើនពេក” វិននិយាយដោយអារម្មណ៍ដឹងខុស បើមានឱកាសគេនឹងកែប្រែ។

          “តោះ ទៅរកពួក៣នាក់នោះទៅ កុំគិតច្រើនអី” ដេនក្រោកឈរឡើងហើយវ៉ៃស្មារបស់វិនតិចៗជាការលើកទឹកចិត្ដហើយក៏នាំគ្នាចុះទៅក្រោមរកគ្នា៣នាក់នោះដែលវិនរកឃើញ។

          មកដល់ក្រោមភ្លាមដេនក៏ស្ទុះទៅរកគ្នាដែលនៅសល់៣នាក់ទៀត ហើយអោបពួកគេ “ពួកឯងមិនអីទេហេ?” ដេនសួរដោយចិត្ដព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង

          “យើងមិនអីទេ ចុះឯង?” ពួកវាសួរទៅដេនវិញ

          “ពួកឯងមិនអីទៅបានហើយ” ដេនតបដោយស្នាមញញឹមទៅពួកវា ក្នុងចំណោមគ្នាវាទាំង១៣នាក់ មនុស្សដែលគេគោរពស្រលាញ់ជាងគេគឺភុំ បន្ទាប់ពីភុំគឺនាយដេននិងវិននេះឯង។

          “សុំទោស... សុំទោសដែលនាំពួកឯងធ្វើដំណើរមកទៅនេះ” ម្នាក់ដែលបានបបួលគ្នីគ្នាមកទីនេះនិយាយឡើងដោយទឹកមុខដឹងខុសហើយអោនមុខចុះយ៉ាងអស់សង្ឃឹម គេមានឈ្មោះថាធី។

          “អាធី ពួកយើងមិនបន្ទោសឯងទេ ទោះឯងមិននាំយើងមកក៏ដោយ ក៏គេគង់តែនាំយើងមកទេ” ដេននិយាយឡើងមកក្នុងន័យសំដៅលើរបស់អរូបនោះ មែនហើយទោះជាធីមិននាំមកដ៏ដោយក៏គង់តែមកទីនេះទេ ព្រោះអ្វីៗគេបានកំណត់រួចទៅហើយ។

          “អ្នកណា?” អាធីសួរឡើងដោយទឹកមុខឡីឡឺ

          “អ្នកណាឯងមិនចាំបាច់ដឹងទេ ពួកយើងក៏មិនប្រាកដថារួចខ្លួនដែរ” វិនជាអ្នកនិយាយជំនួសដេន គេដឹងថាអ្នកនៅទីនេះមិនលើកលែងអោយគេនោះទេ ព្រោះយើងជាអ្នកទៅបំពានលើគេមុន រឿងដែលកើតឡើងហើយបកក្រោយវិញក៏មិនបានដែរ។

          “ពួកយើងកុំបំបែកគ្នាអី នៅផ្ដុំគ្នាបែបនេះហើយ” ដេននិយាយហើយក៏ដើរទៅអង្គុយកន្លែងដែលពួកគេដេកមុននេះ ហើយផ្អែកក្បាលនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។ វិននិងគ្នា៣នាក់ទៀតក៏ទៅអង្គុយត្រង់នោះដូចគ្នា។

          “ចង់ដេកក៏មិនអាចដេកដែរ ខ្លាចតែដេកហើយក្រោកវិញមិនបាន” ដេននិយាយដោយទឹកមុខអស់សំណើចនឹងរឿងមួយនេះ មិនស្មានសោះថាមានរឿងបែបនេះកើតឡើង តាំងពីដើរពន្លកមកមិនធ្លាប់ជួបទេ ឬមួយពេលនេះជាពេលអវសានរបស់គេ?