រឿង វិញ្ញាណចងអាឃាត Ep-4

 

រឿង: វិញ្ញាណចងអាឃាត

_________________________

ងាកមកខាងនាយភុំវិញម្ដង/

          ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះភុំចេះតែមានអារម្មណ៍មិនល្អសោះ អារម្មណ៍មិននៅខ្លួន នាយបារម្ភពីភឿនទាំងអស់ដែលពេលនេះមិនដឹងសុខទុកយ៉ាងណានោះទេ ទូរស័ព្ទក៏មិនអាចទាក់ទងបានទៀត ភុំអន្ទះសារក្នុងចិត្ ដសុំម្ដាយទៅក៏គាត់មិនអនុញ្ញាត មើលទៅធ្វើបែបនេះមិនបានទេ។

          ភុំចុះពីលើផ្ទះបំណងចាកចេញមិនប្រាប់ម្ដាយរបស់ខ្លួន មិនទាន់ចុះដល់ដីស្រួលផងព្រះគ្រូក៏បង្ហាញខ្លួនចំពោះមុខគេ

          “ព្រះគ្រូ…” ភុំពោលហៅព្រះគ្រូដោយភ្ញាក់ផ្អើលបន្ដិច មើលទៅគាត់ដូចជាដឹងថាគេចង់ទៅណា

          “យើងដឹងហើយថាឯងចង់ធ្វើអី” ព្រះគ្រូសម្លឹងមើលមុខរបស់ភុំបន្ដិចមុននឹងមានដីការបន្ដ “គ្នីគ្នារបស់ឯងពេលនេះកំពុងនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់គេ ពួកគេអាចស្លាប់គ្រប់ពេល នៅពេលដែលលេខរបស់គេធ្លាក់ចុះ”

          ភុំមើលមុខព្រះគ្រូបន្ដិច ព្រោះតែមិនយល់ថាគាត់កំពុងតែនិយាយពីអ្វី។

          “ព្រះគ្រូ កំពុងតែចង់ប្រាប់ខ្ញុំថា បងប្អូនរបស់ខ្ញុំកំពុងត្រូវខ្មោចនោះលងមែនទេ?” គេសួរទៅព្រះគ្រូពេលដែលគិតយល់ន័យរបស់គាត់ដែលនិយាយមុននេះ

          “គ្នាឯងស្លាប់អស់៣នាក់ទៀតទៅហើយ” ព្រះគ្រូនិយាយហើយក៏ដកដង្ហើមធំមុននឹងនិយាយបន្ដ “គ្នាឯងត្រូវនាងណាវិនឃុំជាប់ហើយ ចង់ជួយពួកគេនោះពិតជាពិបាកណាស់ ពេលនេះពួកវាកំពុងតែនៅក្នុងផ្ទះនោះ ទោះមិនស្លាប់ដោយសារនាងណាវិនក៏ស្លាប់ដោយសារអត់អីស៊ីដែរ”

          “ព្រះគ្រូបង្ហាញផ្លូវផង តើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងមិច?? ខ្ញុំមិនអាចអោយបងប្អូនរបស់ខ្ញុំស្លាប់ច្រើនយ៉ាងនេះទេ លះបង់មនុស្សច្រើនពេកហើយខ្ញុំមិនអាចឈរមើលនោះទេ គ្រប់យ៉ាងមកពីខ្ញុំ ខ្ញុំជាដើមហេតុធ្វើអោយពួកវាធ្លាក់ដល់ចំណុចនេះ បើខ្ញុំមិននាំពួកវាទៅទីនោះទេ​ ពួកវាក៏មិនអាចមានរឿងបែបនេះកើតឡើងដែរ” ភុំនិយាយទាំងអួលដើមក បើកុំតែគេនាំពួកវាទៅបំពានទីនោះ ម្លោះហើយពេលនេះមិនពិបាកបែបនេះទេ មិនអាចស្លាប់បងប្អូនរបស់គេច្រើនបែបនេះទេ។

          “ធ្វើចិត្ដឯងអោយស្ងប់បើឯងចង់ជួយពួកវា ឯងត្រូវតែទ្រាំអោយដល់យប់ពេញបូរមី ទើបឯងអាចចូលទៅជួយពួកវាចេញមកបាន”

          “ធ្វើយ៉ាងណា? បើយឺតពេលពួកវានឹងស្លាប់នៅទីនោះ ទម្រាំតែដល់យប់ពេញបូរមីពួកវាប្រាកដជាស្លាប់មិនខានទេព្រះគ្រូ!” ភុំនិយាយទាំងទឹកភ្នែក កន្លងមកគ្នាគេទាំង១៣នាក់ស្រលាញ់គ្នាណាស់ទុកដូចជាបងប្អូនបង្កើតយ៉ាងចឹង ពេលនេះនៅសល់តែ៦នាក់រួមទាំងគេប៉ុណ្ណោះ តើគេធ្វើចិត្ដយ៉ាងមិចបាន?

          “សល់តែ៥ថ្ងៃទៀតទេ ឯងទ្រាំបន្ដិចទៅ” ព្រះគ្រូតបដោយទឹកមុខនឹងធឹង

          “ទេ! មិនបានទេ ខ្ញុំត្រូវទៅរកពួកវាឥលូវនេះ” ថាហើយភុំក៏ទាញម៉ូតូជិះទៅរុយមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលព្រះគ្រូបាននិយាយឡើយ អោយទ្រាំប្រាំថ្ងៃទៀតយ៉ាងមិច បើសូម្បីតែដំណឹងរបស់ពួកគេនៅឯណា ធ្វើអ្វីខ្លះ មានរឿងអីខ្លះក៏ភុំមិនបានដឹងឮផងតើអោយទ្រាំម្ដេចនឹងបាន?

          ភុំចាកចេញពីផ្ទះសំដៅទៅកន្លែងចាស់ដែលគេនិងគ្នីគ្នារបស់គេតែងតែមកចាំគ្នាឬមកនិយាយគ្នាលេងនៅទីនេះ ក៏ប៉ុន្ដែឥឡូវលែងមានហើយ សូម្បីតែស្រមោលពួកវាក៏មិនឃើញផង។ ភុំឈប់ម៉ូតូនៅទីនោះដោយទឹកមុខស្ងៀមស្ងាត់ ហើយរំលឹកដល់គ្រាដែលគេទៅបំពានផ្ទះមួយខ្នងនោះ មិនចាំយូរភុំក៏ជិះទៅភូមិនោះយ៉ាងសន្ទះសារ។

          ភុំចាំច្បាស់ថាផ្លូវដែលគេកំពុងតែជិះគឺជាផ្លូវដែលសំដៅទៅផ្ទះនោះ បើតាមធម្មតាគួរតែដល់ហើយ តែនេះជិះយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនចេះឃើញដល់ទាល់តែសោះ។

          ភុំឈប់ម៉ូតូក្បែរច្រកចូលមួយ គេចាំបានថានៅជិតច្រកតូចមួយនេះគឺមានផ្ទះមួយខ្នងនោះ តែហេតុអីពេលនេះស្រាប់តែបាត់ស្រមោលឈឹង? មានរឿងអីកើតឡើង?

          ភុំមិនអស់ចិត្ដគិតថាខ្លួនឯងច្រលំផ្លូវ តែមិនអាចទេ ផ្លូវនេះហើយដែលគេចាំបាន ផ្លូវផ្ទះមួយខ្នងនោះគឺមានច្រកតូចមួយនៅក្បែរ ហើយមានកន្លែងដុតសម្រាមក្បែរនោះ តែពេលនេះបាត់តែផ្ទះចឹង? កន្លែងច្រកចូលតូចនៅតែមាន ឯកន្លែងដុតសម្រាមក៏នៅទីនេះដែរ ចម្លែកអីតែផ្ទះមួយខ្នងនោះ? ឬមួយផ្ទះចេះរត់?

          ពេលនេះភុំចុះពីលើម៉ូតូសម្លឹងទៅដីវាលរាបស្មើរមួយ ដែលពីមុនគឺមានផ្ទះមួយខ្នងដែលជាដើមហេតុធ្វើអោយមានរឿងច្របូកច្របល់កើតឡើង តែពេលនេះសល់ត្រឹមដីវាលមួយកន្លែងទៅវិញ? អ្នកភូមិជិតៗនេះក៏មិនដឹងទៅណាទៀត ពេលដែលសួរនាំ ម្នាក់ៗធ្វើមុខភ័យស្លេរស្លើ ខ្លះដល់ថ្នាក់រត់ចេញពីគេ ពេលដែលគេសួរអំពីផ្ទះនេះ។

          ភុំចម្លែកចិត្ដហើយក៏ដឹងច្បាស់ពីសម្ដីរបស់ព្រះគ្រូពេលនេះ មានតែរងចាំថ្ងៃពេញបរមីមកដល់ទេទើបអាចដោះស្រាយបាន។

          “ហេតុអី??????” ភុំស្រែកអស់សម្លេងសួររកចម្លើយនៅក្នុងចិត្ដ តែគ្មានអ្នកណាឆ្លើយនោះទេ សូម្បីតែខ្លួនគេក៏ដោយ គេមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់ ឈឺចាប់ដែលធ្វើអោយជីវិតមនុស្ស៧នាក់ស្លាប់ដោយសារគេ ពេលនេះសូម្បីតែសាកសពរបស់ពួកគេក៏ភុំមិនបានឃើញ ពេលនេះសូម្បីតែស្រមោលអ្នកដែលនៅសេសសល់ក៏មិនឃើញដែរ តើហេតុអីទៅ?

          ភុំបន្ទោសខ្លួនឯងជាខ្លាំង បើកុំតែគេ ម្ល៉ោះហើយពួកវាមិនអាចជួបរឿងចឹងទេ បើកុំតែគេប្រមាថមើលងាយកន្លែងអស់នោះ ក៏គ្មានរឿងបែបនេះកើតឡើងបានដែរ តែណ្ហើយ... លើលោកនេះគ្មានពាក្យបើសិនទេ គ្រប់យ៉ាងបានសរសេរក្នុងទំព័រជីវិតបាត់ទៅហើយ គ្មានឧកាសបកក្រោយទេ តែ... អាចមានឧកាសកែប្រែបាន។

          ភុំចាប់ផ្ដើមយល់នូវរឿងទាំងឡាយ ហើយក៏សម្រេចចិត្ដត្រលប់ទៅជួបព្រះគ្រូវិញ ពេលនេះមានតែព្រះគ្រូម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចជួយគេបាន។ គិតបែបនេះហើយភុំក៏ទាញម៉ូតូចាកចេញទៅរកព្រះគ្រូ។

                នៅឯខាងមនុស្ស៥នាក់ឯណោះវិញ/

          “អាដេន អាធី អាម៉ាប់ អាម៉ក់! ក្រោកឡើង” វិនដាស់គ្នាគេដែលនៅសល់អោយក្រោកឡើង មើលទៅពេលនេះគួរជាពេលព្រឹកហើយ។ ពួកវា៤នាក់ស្ទុះក្រោកពេលដែលឮសម្លេងរបស់វិនដាស់ ហើយងើបអង្គុយត្រង់ខ្លួនដោយទឹកមុខអត់ងងុយជាខ្លាំង។

          “យើងគិតថាអាចចាកចេញពីទីនេះបានហើយ” វិននិយាយដោយការជឿជាក់បន្ដិច​បន្ដួចក្នុងចិត្ដ

          “ត្រូវហើយពេលនេះគួរណាជាពេលព្រឹកហើយ ឆាប់ក្រោកឡើងយើងប្រញាប់ចាកចេញទៅ” ដេនស្ទុះក្រោកឈរហើយស្រវេស្រវ៉ារបស់ខ្លះនឹងដៃ ទុកសម្រាប់ការពារខ្លួន។

          ពួកគេទាំង៥នាក់ នាំគ្នារករបស់ការពាររៀងខ្លួនដើម្បីការពារសុវត្ថិភាពពេលដែលមានបញ្ហា ពួកគេដើរទៅដល់ទ្វារផ្ទះហើយលើកដៃបើកទ្វារនោះតិចៗ ដើម្បីប្រាកដចិត្ដថានៅខាងក្រៅពិតជាអស់បញ្ហាហើយអាចចាកចេញទៅបាន

          ក្រាក/

          ទ្វារត្រូវបានបើកដោយវិនជាអ្នកទាញ ពេលនេះនៅខាងក្រៅគឺពិតជាដូចអ្វីដែលប៉ងទុកមែន មេឃស្រលះល្អដូចជាថ្ងៃថ្មីជីវិតថ្មីសម្រាប់ពួកគេ វិននិងគ្នា៤នាក់ទៀតមើលមុខគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ពេលនេះទាំងបេះដូងទាំងប្រមាត់រីកស្គុះស្គាយអស់ហើយ។

          “ហាហាល្អណាស់ យើងរួចផុតហើយ” ធីលោតចុះឡើងព្រោះតែសប្បាយចិត្ដពេក

          “តោះយើង! ឆាប់ទៅ” វិននិយាយហើយក៏ដើរទៅរកម៉ូតូរបស់គេដែលចតចោលអស់ជាច្រើនម៉ោងនៅខាងមុខផ្ទះដ៏សែនគ្រោះថ្នាក់មួយនេះ។

          វិនយកសោរម៉ូតូចាក់ដើម្បីបញ្ឆេះ តែម៉ូតូរបស់គេពេលនេះប្រហែលជាប្រើការមិនកើតនោះទេ ត្រូវទឹកភ្លៀងជោគជាំយូរម៉ោងបែបនេះ ពេលនេះប្រាកដជាមានបញ្ហាហើយ។ មិនត្រឹមតែម៉ូតូរបស់វិនទេ ម៉ូតូរបស់គ្នាគេទាំង៤នាក់ទៀតក៏ប្រើការមិនបានដែរ។

          “ម៉ូតូគ្នាដេរមិនឆេះទេវ៉ើយ” វិននិយាយដោយអារម្មណ៍មួរម៉ៅ

          “គ្នាក៏ចឹងដែរ” ដេនតប

          “យើងក៏ចឹងដែរ”

          “ពេលនេះធ្វើយ៉ាងមិច?” ធីសួរ

          “គ្មានមធ្យោបាយទេ មានតែប្រើជើងដើរហើយ” វិនញាក់ស្មាបន្ដិចហើយក៏ដើរចាកចេញពីម៉ូតូសំដៅទៅទ្វាររបង ហើយពួកគេទាំង៤នាក់ក៏ដើរតាមវិន ពេលនេះគ្មានជំរើសទេ ម៉ូតូមិនឆេះមានតែផ្លូវដើរមួយគត់ រួចខ្លួនចេញពីផ្ទះនេះវាសំណាងណាស់ទៅហើយ បើគ្រាន់តែដើរចាកចេញពីទីនេះធ្វើមិនបាននោះ ចឹងចូលទៅដេកស្លាប់ក្នុងផ្ទះនោះវិញទៅ។

          ពួកគេទាំង៥នាក់ដើរចាកចេញពីផ្ទះនោះដោយសភាពអស់កម្លាំង ម្នាក់ៗដើរសឹងតែអូសជើងមិនរួច។

          “អាវិន អញឃ្លានហើយអស់កម្លាំងណាស់វ៉ើយ! សម្រាកបន្ដិចសិនទៅ” អាម៉ាប់ធ្វើមុខពិបាកទ្រាំខ្លាំង នេះដើរយូរណាស់ហើយមិនទាន់ឃើញឡានម៉ូតូមួយឆ្លងកាត់ទៀត ណាមួយគេមិនបានញ៉ាំអីតាំងពីម្សិលមិញ ហើយត្រូវមកដើរឆ្ងាយបែបនេះទៀត មានកម្លាំងមកពីណា។

          “ឃ្លានអីតែឯង អញក៏ឃ្លាន ពួកវា៣នាក់ទៀតក៏ឃ្លានដែរ ឯងទ្រាំបន្ដិចទៅតិចទៀតប្រាកដជាមានគេជិះកាត់ ប្រាកដជាទៅដល់ផ្លូវជាតិវិញហើយ” វិនខំនិយាយលួងលោមដល់អាម៉ាប់ គេដឹងថាវាស៊ីច្រើន ពេលនេះវាមិនអាចទ្រាំដូចគេឯងបានទេ វាប្រាកដជាឃ្លានណាស់ហើយ តែធ្វើមិចបើដើរជិតមួយថ្ងៃហើយមិនទាន់ឃើញអ្វីជាដុំកំភួនបែបនេះ។

          អាម៉ាប់យល់ពីអ្វីដែលវិនចង់និយាយ ហើយគេក៏ប្រឹងដើរបន្ដ ទោះជាវារអ៊ូដល់ស្លាប់ទៀតក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ មានតែទ្រាំដើរបន្ដប៉ុណ្ណោះ។

          មេឃចាប់ផ្ដើមក្ដៅហួតហែងជាខ្លាំងធ្វើអោយពួកគេទាំង៥នាក់ពិបាកក្នុងការដើរទៅមុខបន្ដ ញើសបាចសាចពេញខ្លួន រីឯក្បាលសឹងតែហុយផ្សែងទៅហើយ។

          “ក្ដៅក៏ក្ដៅ ហត់ក៏ហត់ ចេញក៏ជិតងាប់ មិនចេញក៏ជិតងាប់ ហ៊ើយ!!! ទេវតាចង់លេងសើចជាមួយយើងមែនទេ??” អាធីស្រែកឡើងកណ្ដាលផ្លូវដែលពេលនេះមានតែពួកគេ៥នាក់កំពុងតែដើរវ៉ើកៗដូច Zombie ដែលដើរលើកជើងសឹងមិនរួច ជិតដួលម្ដងៗទៅហើយ ៤នាក់ទៀតបានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ មើលទៅពួកគេទាំង៥រងចាំតែសេចក្ដីស្លាប់មកដល់ប៉ុណ្ណោះ។

          ពួកគេធ្វើដំណើរជិតពាក់កណ្ដាលថ្ងៃហើយ ពេលនេះកម្លាំងក៏កាន់តែទ្រុតទៅៗដែរ តែទេវតាមិនទុកអោយពួកគេស្លាប់កណ្ដាលផ្លូវទេ ទើបបានជាធ្វើអោយពួកគេប្រទះដើមពុទ្រាធំមួយដើមក្បែរផ្លូវ។

          “ពួកឯងឃើញដើមពុទ្រាធំមួយនោះទេ? វាទំនងជាមានផ្លែ យើងឆាប់ទៅសម្រាកទីនោះសិនទៅ ហើយចាំបន្ដទៅមុខទៀត” វិនដែលដើរនាំមុខគេ ហើយក៏បានប្រទះនឹងដើមពុទ្រាមួយដើម គេចង្អុលទៅដើមពុទ្រានោះដើម្បីអោយគ្នា៤នាក់ទៀតបានឃើញ។

          គ្រាន់តែឃើញភ្លាម កម្លាំងមិនដឹងមានមកពីណា ពួកគេទាំង៥នាក់រត់ទៅវឹងដើម្បីសម្រាកនៅត្រង់នោះ ហើយបេះផ្លែពុទ្រានោះស៊ីដើម្បីដោះទាល់ក្រពះរបស់គេដែលខានមានអីចូលពោះយូរមកហើយ។

          ពួកគេដើរទៅដល់ភ្លាមក៏ដាក់ខ្លួនដេកក្រោមម្លប់ដើមពុទ្រានោះ ហើយអាធីនិងអាម៉ាក់ក៏ឡើងទៅបេះផ្លែពុទ្រានោះហូបនិងបេះអោយគ្នាឯទៀតខ្លះ។ វិនបិទភ្នែកសម្រាកយ៉ាងអស់កម្លាំងពេលនេះអស់ពីខ្លួនហើយ គេរវ៉ើយខ្លាំងណាស់។

          បន្ទាប់ពីបានសម្រាកនិងហូកបានខ្លះៗហើយ ពួកគេក៏ធ្វើដំណើរទៅមុខទៀត ពេលនេះក៏ជាពេលរសៀលទៅហើយ មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមងងឹតតិចៗបណ្ដើរៗហើយ។ ពួកគេប្រាំនាក់កំពុងតែត្រូវការជំនួយ គេរំពឹងថានឹងមានឡានម៉ូតូជិះកាត់ឬមាននរណាម្នាក់ដែលរស់នៅក្បែរៗនេះ តែគ្មាននោះទេ តាមផ្លូវគឺទទេស្អាត មានតែស្មៅបក់រវិចៗតាមខ្យល់ប៉ុណ្ណោះ។ វិនងើយសម្លឹងមើលមេឃ ហើយក៏សម្លឹងមកផ្លូវវិញអ្វីដែលគេបានឃើញពេលនេះគឺរបងផ្ទះ បើគិតទៅគួរអោយរំភើបណាស់មែនទេ? តែអត់ទេ របងនោះគឺជារបងផ្ទះដែលគេមិនចង់ឃើញ គឺជារបងផ្ទះមរណៈដែលគេប៉ងចាកចេញ តែហេតុអីក៏មកជួបទៀត? ហេតុអីក៏លែងសើចនិងជីវិតពួកគេខ្លាំងម្ល៉េះ?

          “នេះ.... នេះគឺជាផ្ទះដែលយើងចេញមុននេះទេតើ! មិច ក៏ដើរមួយថ្ងៃទៅហើយមកដល់នឹងទៀត???” ម៉ក់និយាយហើយសម្លឹងទៅផ្ទះធំជង្គ្រឹងដែលបង្ហាញនៅចំពោះមុខគេ រាងកាយគេព្រមទាំងគ្នាឯទៀតឈរស្ងៀមទ្រឹង មើលហេតុការណ៍កើតឡើងចំពោះមុខ នេះចង់អោយពួកគេស្លាប់នៅទីនេះអញ្ចឹងឬ? ហេតុអី? ហេតុអីទៅ??

          ពេលនេះខួរក្បាលម្នាក់ៗមានតែសញ្ញារសួរ? ដើរមួយថ្ងៃហើយចុងក្រោយនៅតែជាផ្ទះនេះដដែល តើផ្លូវគឺអស់ត្រឹមនេះហើយមែនទេ?

          “យើងអស់សង្ឃឹមហើយ...” ដេនដែលស្ងាត់អស់ជាយូរក៏និយាយឡើងដោយសម្លេងក្អួរៗ នេះពិតជាអស់សង្ឃឹមពិតមែន ទាល់ច្រកពិតមែនហើយ គ្មានផ្លូវរស់សម្រាប់ជីវិតដ៏តូចទាបមួយនេះទេ។

          “គេមិនអោយយើងចាកចេញស្រួលៗនោះទេ អ្វីដែលគេត្រូវការគឺជីវិតរបស់យើង” វិននិយាយដោយភ្នែកសម្លឹងមើលទៅផ្ទះនោះជាប់ ពេលនេះគេដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្ដហើយ គ្រប់យ៉ាងគឺវាសនាអ្នកកំណត់ កំណត់អោយគេត្រូវស្លាប់នៅទីនេះដោយមិនអាចប្រកែកបាន។

          “ទេ!! យើងមិនអាចស្លាប់បានទេ មិនអាចចាញ់វាទេ! មិនអាចទេ!!!!” ដេនស្រែកខ្លាំង​ៗហើយយកដៃជ្រោងសក់ខ្ញាំខ្លាំងៗ គេទាត់ទ្វាររបងមួយជើងពេញទំហឹងដោយមិនខ្វល់ថាជើងរបស់គេឈឺនោះទេ គេមិនអាចដេកចាំស្លាប់ទេត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង មិនអាចអោយវាសនាដ៏តូចមួយនេះបញ្ចប់ដោយបែបនឹងទេ។